لب تشنگان چاه زنخدان دلکشت

چون صورت تو می نگرند آه می کشند

جمعی شریک حال پراکنده من اند

کز طره تو دست به اکراه می کشند

آب حیات دم به دم از چاه می کشند

یارب چه گلبنی تو که با نقش قامتت

سرو بلند را همه کوتاه می کشند