آب حیات دم به دم از چاه می کشند

جمعی شریک حال پراکنده من اند

کز طره تو دست به اکراه می کشند

لب تشنگان چاه زنخدان دلکشت

یارب چه گلبنی تو که با نقش قامتت

سرو بلند را همه کوتاه می کشند

من مات صورت تو که در کارگاه حسن