از دستبرد فتنه ایام ایمنند

گر بشکنند شیشه دل را غریب نیست

سیمین بران که سخت تر از کوه آهنند

آنان که برده ساقی سرمست هوششان

بی پرده گشت راز من ای ماه خرگهی

شد وقت آن که پرده ز رویت برافکنند

دل بستگان زلف تو آسوده از نجات