شد وقت آن که پرده ز رویت برافکنند

آنان که برده ساقی سرمست هوششان

از دستبرد فتنه ایام ایمنند

بی پرده گشت راز من ای ماه خرگهی

دل بستگان زلف تو آسوده از نجات

افتادگان دام تو فارغ ز گلشنند

با آن که هیچ ناله به گوشت نمی رسد