ترسم این باده که دور از لب میگون تو خوردم

شانه گر زلف گره گیر تو از هم نگشاید

من به جز روی دل آرای تو آیینه ندیدم

که ز آیینه دل گرد کدورت بزداید

مستیم هیچ نبخشاید و شادی نفزاید

پیشه من شده در میکده ها شیشه کشیدن

تا از این پیشه چه پیش آید و این شیشه چه زاید