شانه گر زلف گره گیر تو از هم نگشاید

گر بدین پسته خندان گذری در شکرستان

پس از این طوطی خوش لهجه، شکر هیچ نخاید

گر گشاید گره از کار فرو بسته دلها

من به جز روی دل آرای تو آیینه ندیدم

که ز آیینه دل گرد کدورت بزداید

ترسم این باده که دور از لب میگون تو خوردم