گر گشاید گره از کار فرو بسته دلها

کاروان سحر از هر طرفی مشک نساید

گر بدین پسته خندان گذری در شکرستان

پس از این طوطی خوش لهجه، شکر هیچ نخاید

شانه گر زلف گره گیر تو از هم نگشاید

من به جز روی دل آرای تو آیینه ندیدم

که ز آیینه دل گرد کدورت بزداید