آتش بزن این بیشه سوزنده شیران باش

گر کاسته رنجی یک خمکده صهبا نوش

ور در طلب گنجی یک مرتبه ویران باش

پر کن قدح از شیشه بشکن خم اندیشه

چون خنده زند ساقی صهباخور و خوش دل زی

چون گریه کند مینا ساغر کش و خندان باش

اکسیر قناعت را سرمایه دستت کن