اگر به داد جان ممکن است دیدن جانان

چه باده ها که کشیدم ز لعل باده گسارش

مرا به صیدگهی می کشد کمند محبت

که خون شیر خورند آهوان شیر شکارش

ز پرده گو به در آید که جان کنم به نثارش

چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد

که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش