که خون صد مسلمان می چکد هر دم ز شمشیرش

در آن مجمع که بسرایند ذکر از جعد حورالعین

من و امید گیسویش من و سودای زنجیرش

ز دست کافری کی می توان دیدن سلامت را

شبی نگذشت کز دست غمش چون نی ننالیدم

دریغ از ناله پنهان که پیدا نیست تاثیرش

به مردن هم علاجی نیست رنجور محبت را