من و امید گیسویش من و سودای زنجیرش

ز دستی خفته ام در خون که تن می نازد از تیغش

ز شستی خورده ام پیکان که جان می رقصد از تیرش

در آن مجمع که بسرایند ذکر از جعد حورالعین

ز دست کافری کی می توان دیدن سلامت را

که خون صد مسلمان می چکد هر دم ز شمشیرش

شبی نگذشت کز دست غمش چون نی ننالیدم