شبی نگذشت کز دست غمش چون نی ننالیدم

من و امید گیسویش من و سودای زنجیرش

ز دست کافری کی می توان دیدن سلامت را

که خون صد مسلمان می چکد هر دم ز شمشیرش

دریغ از ناله پنهان که پیدا نیست تاثیرش

به مردن هم علاجی نیست رنجور محبت را

فغان زین درد بی درمان که درماندم ز تدبیرش