یکی گذشته به صد نامرادی از در او

که باغبان زند آتش به باغ یاسمنش

سزای قتل ندانم مگر وجودی را

که وقت رفتن او جان نمی رود ز تنش

یکی کشیده به بر، بر مراد خویشتنش

دلم شکست و به یک بوسه اش درست نکرد

ببین چه می کشم از پسته شکرشکنش