یکی کشیده به بر، بر مراد خویشتنش

سزای قتل ندانم مگر وجودی را

که وقت رفتن او جان نمی رود ز تنش

یکی گذشته به صد نامرادی از در او

دلم شکست و به یک بوسه اش درست نکرد

ببین چه می کشم از پسته شکرشکنش

ستاده دوش فروغی به راه ماهوشی