دلم شکست و به یک بوسه اش درست نکرد

که وقت رفتن او جان نمی رود ز تنش

یکی گذشته به صد نامرادی از در او

یکی کشیده به بر، بر مراد خویشتنش

ببین چه می کشم از پسته شکرشکنش

ستاده دوش فروغی به راه ماهوشی

که پادشاه نشاند به صدر انجمنش