مریض عشق تو را جان به لب رسیده و ترسم

کمان کشیده نشینی ز هر طرف به کمینش

گشاده چهره بیا در حضور خازن جنت

که بر کسی نگشاید در بهشت برینش

که بر رخ تو نیفتد نگاه بازپسینش

نظر ز چاره بیمار خود مپوش خدا را

کجا بریم دلی را که کرده ای تو چنینش