سپند در ره آن شه سوار می زنم آتش

که هیچ معجزه باطل نکرد سحر مبینش

بدین امید که مرهم نهد به زخم درونم

چه زخم ها که بخوردم ز حقه نمکینش

که چشم بد نزند آتشی به خانه زینش

خدنگ عشق به هر قلب خسته ای که نشسته

نهاد سنگ بنالد ز ناله های حزینش