که چشم بد نزند آتشی به خانه زینش

بدین امید که مرهم نهد به زخم درونم

چه زخم ها که بخوردم ز حقه نمکینش

سپند در ره آن شه سوار می زنم آتش

خدنگ عشق به هر قلب خسته ای که نشسته

نهاد سنگ بنالد ز ناله های حزینش

کسی که سر کشد از حلقه کمند محبت