تا پیامش بشنوی از هر لبی

می کشم بار گرانش را به دوش

ما و گل زاری که از نیرنگ عشق

گل بود خاموش و بلبل در خروش

پنبه غفلت برون آور ز گوش

رهزن آدم شد آن خال سیاه

آه از این گندم نمای جوفروش