از دست آن که کرد لب غنچه را خموش

ماییم و کوی عشق و درونی پر از خراش

ماییم و بزم شوق و دهانی پر از خروش

دانی که داد بلبل شیدا به دست کیست

مرغی که می پرد به لب بام آن پری

بس طعنه می زند پر او بر پر سروش

پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب