پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب

از دست آن که کرد لب غنچه را خموش

مرغی که می پرد به لب بام آن پری

بس طعنه می زند پر او بر پر سروش

از من گرفته اند دو گوش سخن نیوش

گر چشم فیض داری از آن چشمه کرم

ای دل به سینه خون شو و ای چشم تر به جوش