از من گرفته اند دو گوش سخن نیوش

مرغی که می پرد به لب بام آن پری

بس طعنه می زند پر او بر پر سروش

پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب

گر چشم فیض داری از آن چشمه کرم

ای دل به سینه خون شو و ای چشم تر به جوش

من واله جمال تو با صد هزار چشم