مرغی که می پرد به لب بام آن پری

ماییم و بزم شوق و دهانی پر از خروش

دانی که داد بلبل شیدا به دست کیست

از دست آن که کرد لب غنچه را خموش

بس طعنه می زند پر او بر پر سروش

پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب

از من گرفته اند دو گوش سخن نیوش