قد برفراز و زلف بیفشان و رخ مپوش

زان باده دوش چشم تو پیموده خلق را

شاید که روز حشر نیاید کسی به هوش

کارم ازین مثلث خاکی به جان رسید

بی جهد از آن نرسد هیچ کس به کام

تا هست ممکن تو فروغی به جان به کوش