زان باده دوش چشم تو پیموده خلق را

ای دل به سینه خون شو و ای چشم تر به جوش

من واله جمال تو با صد هزار چشم

من بنده خطاب تو با صد هزار گوش

شاید که روز حشر نیاید کسی به هوش

کارم ازین مثلث خاکی به جان رسید

قد برفراز و زلف بیفشان و رخ مپوش