مجمر نکرده ز آتش خود با سپند خویش

خون می چکد ز غنچه به کارش اگر کنی

شیرین تبسمی ز لب نوش خند خویش

شوق سپند خال تو کرد آن چه با دلم

ای شه سوار حسن فروغی اسیر تست

غافل مشو ز خاک گرفتار بند خویش