تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من

یک نامه مراد ندیدم به نام خویش

چشمم به روی قاتل و فرقم به زیر تیغ

منت خدای را که رسیدم به کام خویش

همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش

گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز

چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش