همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش

چشمم به روی قاتل و فرقم به زیر تیغ

منت خدای را که رسیدم به کام خویش

تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من

گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز

چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش

پروانه وار سوخت فروغی ولی نکرد