پروانه وار سوخت فروغی ولی نکرد

همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش

گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز

چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش

ترک خیال باطل و سودای خام خویش