چون خواجه ای که می نگرد بر غلام خویش

تا جلوه کرد لیلی محمل نشین من

همچون شتر به دست ندیدم زمام خویش

گاهی نگه به جانب دل می کند به ناز

پروانه وار سوخت فروغی ولی نکرد

ترک خیال باطل و سودای خام خویش