دل یک قوم به خون خفته آن چشم سیاه

وز هوا شیر علم هیچ ندارد تشویش

همه شاهان سپر افکنده تیر فلکند

مرد میدان قضا نیست کسی جز درویش

حال یک جمع پراکنده آن زلف پریش

چه کنم گر نخورم تیر بلا از چپ و راست

که سر راه مرا عشق گرفت از پس و پیش