بیرون ز کوی او نگذاریم پای خویش

دردا که درد عشق مجال این قدر نداد

عشاق را که چاره کنند از برای خویش

ما را اگر فلک بگذارد به اختیار

فارغ نشد فروغی از آن شمع خانه سوز

تا آتشی ز ناله نزد در سرای خویش