جهان گشای عدوبند ناصرالدین شاه

که پاره جگرش پاره کرد پهلویش

به غیر شاه فروغی کسی نمی بینم

که داد من بستاند ز خال هندویش

که آسمان همه دم بوسه زد به بازویش