که داد من بستاند ز خال هندویش

چه کامی از لب شیرین رسید خسرو را

که پاره جگرش پاره کرد پهلویش

به غیر شاه فروغی کسی نمی بینم

جهان گشای عدوبند ناصرالدین شاه

که آسمان همه دم بوسه زد به بازویش