چه کامی از لب شیرین رسید خسرو را

که هم بمیرم و هم زنده گردم از بویش

فغان که تا خط سبز از رخش هویدا شد

گریختند حریفان سفله از کویش

که پاره جگرش پاره کرد پهلویش

به غیر شاه فروغی کسی نمی بینم

که داد من بستاند ز خال هندویش