گریختند حریفان سفله از کویش

من از عدم به همین مژده آمدم به وجود

که هم بمیرم و هم زنده گردم از بویش

فغان که تا خط سبز از رخش هویدا شد

چه کامی از لب شیرین رسید خسرو را

که پاره جگرش پاره کرد پهلویش

به غیر شاه فروغی کسی نمی بینم