حیف است که بر خاک نشانند به جز تاک

با چشم تو آسوده ام از فتنه ایام

با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک

جور است که در جام فشانند به جز می

در دیر مغان باده ننوشم به چه دانش

وز مغبچگان دیده بپوشم به چه ادراک

بر هر سر شاخی که زند برق محبت