جور است که در جام فشانند به جز می

هم زهر ز دست تو دهد نشه تریاک

با چشم تو آسوده ام از فتنه ایام

با خوی تو خوش فارغم از تندی افلاک

حیف است که بر خاک نشانند به جز تاک

در دیر مغان باده ننوشم به چه دانش

وز مغبچگان دیده بپوشم به چه ادراک