ما را نه غم طعن و نه اندیشه ناموس

مرغان بهشتی همه در حلقه آن دام

یک میکده می خوردم از آن لعل می آلود

یک باغچه گل چیدم از آن عارض گلفام

مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام

تا زیب بناگوش تو شد طره مشکین

هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام