تا زیب بناگوش تو شد طره مشکین

یک باغچه گل چیدم از آن عارض گلفام

ما را نه غم طعن و نه اندیشه ناموس

مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام

هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام

هیچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد

یارب چه نهادند در این شکر و بادام