بگذار ببوسد لب نوش تو فروغی

هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام

هیچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد

یارب چه نهادند در این شکر و بادام

زان پیش که جان را بنهد بر سر این کام