بس که شوریده دل از لعل شکرخای توام

اهل معنی همه از حالت من حیرانند

بس که حیرت زده صورت زیبای توام

تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است

مرد میدان بلای دو جهان دانی کیست

من که افتاده بالای دلارای توام

سر مویی به خود از شوق نپرداخته ام