مرد میدان بلای دو جهان دانی کیست

بس که حیرت زده صورت زیبای توام

تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است

بس که شوریده دل از لعل شکرخای توام

من که افتاده بالای دلارای توام

سر مویی به خود از شوق نپرداخته ام

تا گرفتار سر زلف چلیپای توام