ساقیم کرده چنان مست که هنگام سماع

پی آن گوهر یک دانه به دریا زده ام

در بر غمزه طفلی سپر انداخته ام

من که بر قلب جهان با تن تنها زده ام

سنگ بر شیشه نه طارم مینا زده ام

با من ای زاهد گمراه مزن پنجه به جهل

که ز آه سحری بر صف اعدا زده ام