با من ای زاهد گمراه مزن پنجه به جهل

من که بر قلب جهان با تن تنها زده ام

ساقیم کرده چنان مست که هنگام سماع

سنگ بر شیشه نه طارم مینا زده ام

که ز آه سحری بر صف اعدا زده ام

منم آن عاشق دیوانه که از غایت شوق

خم زنجیر تو را بر دل شیدا زده ام