هر که فیض دم جان بخش تو بیند داند

سر سودای تو دارد دل سودازده ام

پا به گل مانده ز بالای تو طوبی آری

من در این مساله با عالم بالا زده ام

که چرا خنده به انفاس مسیحا زده ام

بخت بیدار مدد کرد فروغی که به خواب

بوسه ای چند بر آن لعل شکرخا زده ام