تا شربت فراق بتان را چشیده ام

هر موی من شکسته شد از بار خستگی

از بس به سنگلاخ محبت دویده ام

آن بقاست زهر فنا در مذاق من

کیفیت شراب لبت را ز من مپرس

کاین نشه را شنیده ام اما ندیده ام

گر بر ندارم از سر زلف تو دست شوق