هر موی من شکسته شد از بار خستگی

کز تیر چشم مست تو در خون تپیده ام

گو عالمی به مهر تو از من برند دل

زیرا که من دل از همه عالم بریده ام

از بس به سنگلاخ محبت دویده ام

آن بقاست زهر فنا در مذاق من

تا شربت فراق بتان را چشیده ام