هر نیمه شب که طالب صبح دمیده ام

گر بر ندارم از سر زلف تو دست شوق

عیبم مکن که تازه به دولت رسیده ام

آهی کشم به یاد بناگوش او ز دل

افتادم از زبان که به دادم رسید دوست

رنجی کشیده ام که به گنجی رسیده ام

طفلی به تیر غمزه دلم را به خون کشید