افتادم از زبان که به دادم رسید دوست

عیبم مکن که تازه به دولت رسیده ام

آهی کشم به یاد بناگوش او ز دل

هر نیمه شب که طالب صبح دمیده ام

رنجی کشیده ام که به گنجی رسیده ام

طفلی به تیر غمزه دلم را به خون کشید

کز تیر وی کمان فلک را کشیده ام